مجسمه سازی با چوب

مجسمه سازی با چوب در گذشته بسیار مورد استفاده واقع شده است، اما بسیار کمتر از سایر مواد مثل سنگ یا برنز اثر به جای مانده دارد، چرا که در برابر پوسیدگی، آسیب حشرات و آتش سوزی آسیب پذیر میباشد.

بنابراین چوب یک عنصر مهم پنهان را در تاریخ هنر بسیاری از فرهنگ ها تشکیل می دهد.

مجسمه های چوبی در فضاهای باز دوامی ندارد، و هنوز مشخص نیست که مجسمه های چوبی قطب تونم چگونه به وچود آمده است.

شاید بسیاری از مجسمه های چین و ژاپن از چوب هستند و مجسمه سازی با چوب در این کشورها رواج بیشتری داشته باشد.

در تاریخ هنر چینی، تندیسهای بزرگ چوبین از خدایان بودایی، شیوه ی مجسمه سازی دوران سونگ را مشخص می سازد. این شیوه ادامه ی منطقی سبک تانگ است ولی جو متفکرانه و فلسفی دوران سونگ را باز می تابد.

پیکرها ظریف تر، لاغرتر و آرام تر و درک تازه ای از نرمی و بافت در مجسمه ها بروز کرده است. شاید این را بتوان واپسین مرحله در تحول هنر پیکره سازی چینی دانست.

در تاریخ هنر ژاپن، در اوایل سده هشتم شهر نارا، نخستین پایتخت ژاپن، در مقیاسی بزرگ با معابد چوبی شکوهمند و مجسمه های مفرغی زیبا ساخته شد (برخی از این آثار تا به امروز نیز باقی مانده اند).

یکی از شواهد تاثیر قوی چین، گنجینه ی متشکل از اشیای گرانبهای خانواده سلطنتی شوسو – این، مربوط به سده هشتم است که ویژگیهای هنر دوران تانگ را نشان می دهد.

از آنجایی که جوب سبک است، پس از جزییات بسیار ظریفی هم برخوردار است، بنابراین برای ماسک ها و بعضی از مجسمه هایی که قابل حمل هستند، بسیار مناسب است.

کار کردن با چوب راحتتر از کار کردن با سنگ است

موضوع: مجسمه سازی با چوب

تهیه کننده: مرجان نجفی

مطالب زیر را حتما بخوانید